Achter het net (stadsgedicht #3)

De torenhoge haan
kraait twee keer
Glas en blik
niet toegestaan
op dit plein
Blikken die met
de toekomst schermen
mogen wel
Zou het?
Dan toch?

Kunnen wij het zover schoppen?
Als we graag genoeg willen?
Lang genoeg staren?
De bal het net in dwingen?
Kunnen we ruimte maken
en benutten?
Druk zetten zonder
ons druk te maken?
In de schaduw van een patroonheilige
patronen ontdekken en vermaken?

De oranje gestreepte hemel
blijft het antwoord schuldig
De zon gaat onder
zonder zich schuldig te voelen
houdt het voor gezien
heeft geen zin in verlenging
van het onvermijdelijke
Ze laat ons achter bij Petrus
die alle kleuren koorts kan helen
en in een ver verleden ook
in een team heeft gespeeld
met een missie

In zijn voetsporen en stilte
keren wij huiswaarts
Net als hij toen
weten wij nu
hoe het is om drie keer
achter het net te vissen

Woerden, 12 juli 2010 (n.a.v. het WK voetbal)

Advertenties