Als een paal boven water (stadsgedicht #11)

Het staat als een paal onder aarde
Wegtrekkend water kijkt niet om
heeft alleen oog voor groener gras
in afgesproken zinnen verzonken oasen
Wankele waarheden en golvende angsten
die vragen slaan in een halfleeg glas
bijven roerloos in beweging achter

Zij zijn blijvers
afgekloven wilgen
in een schilderachtig
voor zich tig landschap

Het ligt als water tussen standvastige palen
Druppels voort durende hoop
komma’s die langs wonderen
naar antwoorden moeten leiden
Zullen rondjes blijven draaien
van vorm verschieten
zwart op wit straten splijten
voordat ze uiteindelijk
om altijd onduidelijke reden
tussen duim en wijsvinger
verdampen

We weten het
zien het gebeuren
maar kunnen er
geen peil op trekken

Het hangt als een wolk boven verlaten palen
Droge dieptes waar mens noch oplossing
in wil springen
zich in wil draaien
Laten zich vullen noch oplossen
door centen noch meters

Door: Najiba Abdellaoui
Naar aanleiding van het paalrot probleem in de Woerdense Schilderswijk, juli 2011

Advertenties