Behang (stadsgedicht #19)

Er was eerst een gesprekje
in de rij bij de bakker
Toen kwam er een telefoontje,
een voicemail, een email,
een smsje, een por en een tweet
Het was teveel om geen gehoor
aan te geven, geen stem, geen blik

Wij verzamelen ons op het plein
bij de kerk met de vuisten gevuld
Platenpaukenpennenpapierenpenselen
Krijtklarinetkwaliteitenkwasten
Verfverenviolenenvergezichten

Wij blijven staan
kijken onze emoties in het gelaat
en laten de nacht zwichten
Opengebroken door ons hoef-
en moetgetrappel ontwaakt
klassiek in tussenstraatjes
Terwijl modern over dakpannen sprint
warm geworden op een eigen gevormd
ritme een geluidloze ochtendrap zingt
krabben wij met geopende vuisten
in elkaars gedachtengangen
meningen weg
Het behang is vergeeld
valt in kronkelende slierten
naar beneden
Wij maken er iets nieuws
beters van zonder wat geweest is
te verbeteren

Tussen steegjes en dakpannen
maken stemmen geinspireerd door panoramas
zo ver als ieders horizon reikt op teksten
van dichters, schrijvers en voorbijgangers
nog meer nieuws
Het zoveelste cult uur sprint voorbij
Torens slaan met veel kabaal de tijd
De tijd die graag bij ons schuilt
omdat wij weten te troosten
omdat wij weten te verstillen
Verschimmeld behang kunnen weghalen
omdat wij van smaak weten
te verschillen

Door: Stadsdichter Najiba Abdellaoui In het kader van de eerste editie van Nachtcultuur – Nacht vol Emotie in Woerden, 31 maart 2012

Advertenties