Niets wat het lijkt (stadsgedicht #27)

Verhuisdozen reiken verder
dan de kerktop, de stadsgrens
zwaarbevochten
Wij pakken meer in
dan mijmeringen
potten vol ‘Weet je nog’
zakken vol jaren
Wij pakken bomen in, paden,
sloten zonder ingang
Misschien ook een beetje jij

Een zinsnede
of wellicht een heel gesprek
Als je aardig was nemen we
een afdruk van je woorden mee
Als je geen vragen stelde
laten we de tekens voor wat ze zijn
Jij voor wie jij bent

Wie weet wat jou beweegt
(bijna niemand)
Misschien verdrink jij wel iedere nacht
in gedachten ongedacht
een beangstigende angst
voor wat ons misschien wel wacht
Wie weet wat jou beweegt

Wie weet wat ons beweegt
(bijna niemand)
Wij worden bewogen door de wind
door het verleden, al wat ons bindt,
de taal die vergezichten voor ons spint
Wij willen altijd verder

Verder dan een dag waar iedereen naar omkijkt
Verder dan een gedachtengang
die onder haar eigen logica bezwijkt
Want niets is wat het lijkt

Deze ruimte niet, deze stad niet
Jij niet, ik niet
Dit gedicht niet
Zelfs deze laatste regel niet
Zelfs niet de tijd die immer
op hetzelfde ritme verstrijkt
Niets is wat het lijkt


Door: Stadsdichter Najiba Abdellaoui
In het kader van het afscheid als Stadsdichter van Woerden, januari 2013